|
“POLITIKA” 16. 06. 2006.
Tekst “Višnje u čokoladi” je nastao dramatizacijom (Vjera Mujović) romana
“Cinici” Anatolija Marijengofa, posebno značajnog zbog formalne koncepcije
inspirisane principima umetničke montaže Sergeja Ejzenštajna.Reč je o poetskom
dramskom tekstu fragmentarne strukture, čiji su protagonisti Olga, njen suprug i
njeni ljubavnici, koji u burnim okolnostima Oktobarske revolucije u Rusiji vode
lične borbe.
U osnovi režije Gorana Šušljika je pomerena perspektiva posmatranja, odreðena
upadljivom scenografijom (Goran Joksimović):oblici kreveta, vrata i komoda su
stilizovano iskrivljeni, a scena je uokvirena nekom vrstom krivog rama,
što sve gradi veštačku bazu predstave.Ta specifična teatralnost je bitna jer
definiše tretman osnovne teme predstave, analize individualnih drama koje se
odvijaju u okolnostima važnih društvenih konflikata koji su ovde, u senci
ličnih sukoba, paradoksalno nebitni.
Vjera Mujović igra Olgu, pasivnu, razmaženu i hedonizmu naklonjenu lepoticu koja
živi od ljubavi i novca ljubavnika; glumica je igra kao elegantnu i zamišljenu
ženu, redukovanih emocija, proračunatu i cinično svesnu svoje zavodljivosti.Vuk
Kostić nastupa u ulozi njenog dirljivo odanog supruga Vladimira, naivnog, skoro
infantilno iskrenog, izmučenog intezivnom ljubavlju i razarajućom ljubomorom.
Branislav Trifunofić stvara lik Vladimirovog brata Sergeja kao odsečnijeg i
samouverenijeg muškarca koji postaje Olgin ljubavnik, dok Marinko Madžgalj
igra drugog Olginog ljubavnika, bogatog Dokučajeva, kao vrlo oštrog, odlučnog,
energičnog mačo-muškarca. U predstavi se tri puta ponavlja ista scena izmeðu
Olge i njih, čime se gradi poetska srž predstave (to ponavljanje ovde
funkcioniše kao vrsta lirskog refrena).Danica Anastasijeva oblikuje sluškinju
Marfušu koja ne progovara ni reč, ali ekspresivnim izrazima lica i pokretima
tela vrlo jasno pokazuje svoju iskrenu ljubav prema Olgi, a zabrinutost, strah i
nepoverenje u prisustvu Olginih muškaraca.Miki Damjanović igra Olginog mladog
brata Gogu, ostrašćenog, nezrelog revolucionara, dete zaslepljeno sumnjivom
boljševičkom ideologijom. Vizuelni bekgraund
scene stvaraju tri ekrana koja emituju različite filmske sekvence (prikazuju
ruske gradove, neodreðene pejzaže)) i umetničke slike, koje imaju
drugačija značenja.Posebno je interesantno kada se pojavljuju avangardne,
apstraktne geometrijske slike koje daju umetnički važan, intertekstualan
komentar radnje.Centralni deo scene, na kojem se nalazi veliki krevet, ima
mogućnost rotacije koja se često koristi, što ima i metaforično značenje,
posebno na kraju kada smrću glavnog lika u fokus ulaze filozofsko-poetske misli
o ljubavi, vremenu, prolaznosti, pri čemu to kretanje u krug vizualizuje ideju o
večitom, neumoljivom mehanizmu opšteg ponavljanja.
“Višnje u čokoladi” su zanimljiva i univerzalno aktuelna, vizuelno i muzički
(Irina Dečermić) vredna predstava o odnosu privatnog i javnog, ljubavi i
politike, duha i materije, gde se kontekst društvenih turbulencija, što je
čest slučaj u umetničkim delima, ispostavlja kao idealan za temeljno
preispitivanje suštine života.
Ana Tasić |
