REŽIJA I ADAPTACIJA: Ljubiša Ristić Scenografija: Nenad Brkić Kompozitor: Gabor Lenđel Kostimografija: Ljiljana Petrović Asistent reditelja: Obrad Radulović Asistent režije: Rade Radovanović Dizajn svetla: Sonja Žugić Asistent kostimografa: Tina Bukumirović Učiteljica plesa: Aleksandra Gruden Organizacija: Nada Denda Majstori svetla: Milomir Dimitrijević, Milan Mihajlović Majstori tona: Nikola Jovović, Vojislav Savić Projekcija: Marko Milić Šminkeri: Gordana Jadžić, Marijana Golubović Garderoberi: Lidija Nikolić, Milena Kovačević, Jelena Dunjić Rekviziter: Goran Ðudić

Igraju i pevaju: Rada Ðuričin Danica Ristovski Ana Kostovska Aleksandra Rukavina Biljana Mišić Vera Vujasinović Nevena Račić Bojana Račić Sanja Stevanović Slobodan Beštić Filip Gajić Saša Kuzmanović Marko Marković Petar Hercegov

UPUTSTVO ZA UPOTREBU

Konzulska vremena, po motivima romana „Travničke hronike“ Ive Andrića, predstava je koja nastaje kao omaž podjednako piscu i njegovom delu. Najveći pisac našeg jezika, istovremeno je za autore predstave i jedna od nakrupnijih istorijskih ličnosti čiji je život ukršten sa epohom i njenim herojima na način koji ga smešta istovremeno i u stvarnost i u literaturu.

Predstava nije zasnovana na dramatizaciji romana-hronike. Koristi direktno motive pripovedanja i tekstualni materijal, uz razlaganje strukture na sastavne elemente. Principijelno prati sinhronijski princip umesto dijahronijskog i tretira vreme hronike kao istovetno i jedinstveno sa vremenom pisca i našim vremenom, od 1808.,preko 1908. do 2008.

Predstava će imati oblik eseja i komentara. Travnik je mitsko mesto u kojem stanuje smisao naše celokupne istorije. Andrićev sagovornik u ovoj predstavi je njegov istomišljenik Georg Stajner, a njihova tema je i tema predstave: mit i pričanje, sposobnost stvaranja mita i pričanja priče kao osnov evropske kulture i uslov identiteta, kontinuiteta i opstanka.

Ljubiša Ristić

IVO ANDRIĆ

Ivo Andrić, jedan od najvećih pisaca našeg jezika rođen je 09. oktobra 1892. godine u Docu kod Travnika gde se njegova majka Katarina zatekla u poseti kod rođaka. Sa porodicom živi u Sarajevu. Imao je dve godine kada mu je umro otac Antun i kada ga majka šalje u Višegrad kod očeve sestre gde je zavšio osnovnu školu. Gimnaziju upisuje u Sarajevu gde živi sa majkom. Sa 19 godina mu se u časopisu „Bosanska vila“ objavljuje prva pesma „U sumrak“. Tih godina postaje član organizacije „Mlada Bosna“. Studirao istoriju, filozofiju i književnost najpre u Zagrebu, Beču i na kraju na Jagelonskom univerizitetu u Krakovu čiji će počasni doktor postati u zrelim godinama.

Na vest o sarajevskom atentatu vraća se na Balkan. Veći deo rata će provesti u zatvoru i konfinaciji. U mariborskoj tamnici će nastati jedno od najvećih njegovih dela, pesme u prozi Ex Ponto (lat. Iz Zatvora). Zdušno se zalaže u izgradnji nove južnoslovenske države. Početkom 20-tih godina počinje njegova diplomatska karijera ali i najplodniji period njegovog stvaralaštva. Brojni eseji, radovi, priče, pripovetke koji se objavljuju često i širom zemlje ali i u inostranstvu. Državna služba ga je vodila od Njujorka, Rima, Beča, Graca, Pariza, Marseja, Lisabona, Bukurešta, Trsta do Brisela, Ženeve, i Berlina u sporadične epizode službovanja pri Ministarstvu u Beogradu.

Bio je član delegacije Kraljevine Jugoslavije koja je u Berlinu potpisala pakt sa Nemačkom 25. marta 1941. Reći će jednom prilikom da je rat nešto što može i da se omakne. Jedini je od osoblja ambasade odbio da bude prebačen u Švajcarsku nakon kapitulacije Jugoslavije i vratio se u Beograd. Vešto je uspeo da izbegne potpisivanje pro-Nedićevske deklaracije, kojom srpski intelktualci osuđuju otpor nemačkim okupacionim vlastima.

Odbija i penziju, zabranjuje štampanje svojih dela, te ceo Drugi svetski rat provodi živeći povučeno i radeći na tri svoja kapitalna romana: „Na Drini ćuprija“, „Gospođica“ i „Travnička hronika“, koja će objaviti posle rata. Nakon oslobođenja nastavlja diplomatsku karijeru uglavnom radeći iz Beograda. U decembru 1961. godine za „epsku snagu kojom je oblikovao motive i sudbine iz istorije svoje zemlje“ dobija Nobelovu nagradu.

Od 1926. godine je bio član SANU-a. Nosilac je Ordena velikog oficira obnovljene Poljske i francuskim Ordenom Legije časti. Bio je oženjen Milicom Babić, kostimografkinjom. Nije imao dece. Veći deo svoje zaostavštine je ostavio svojoj zadužbini koja danas funkcioniše u Beogradu. Osim Travnika, Višegrada i Sarajeva, bitna mesta za njegovo stvaralaštvo su i Beograd i Herceg-Novi.
Umro je 13. marta 1975. godine u Beogradu.