|
Reč reditelja
 U svom sarkastičnom maniru, Olbi je, u najavi svetske praizvedbe
Koze za novine izjavio da ga iskreno čudi ideja
brodvejskih producenata da na scenu postave komad o ljubavi. Baš
kao što se svi u komadu čude, čak i zgražavaju od tog nezvanog
gosta, ljubavi, koji im se ušunjao u kuću i zalepio za njih kao
čičak,
pa se ne da otresti. Biće da je ljubav danas jedna velika gnjavaža,
remetilački faktor koji ometa naše inače veoma skladne živote.
Žanko Tomić
Žanko Tomić
Rođen 1970. godine u Skoplju, diplomirao Srpski jezik i
književnost na Filozofskom fakultetu u Novom Sadu 1995. godine, a
potom i Pozorišnu i radio režiju na Fakultetu dramskih umetnosti
u Beogradu 1997. godine. Pored režije bavi se i prevodilačkim
radom i esejima iz oblasti pozorišta. Među najznačajnije režije
ubrajaju se: u SNP-u Nemam da platim, neću da platim, Daria Foa,
Pešice, Slavomira Mrožeka; Galeb, A. P. Čehova; Oslobađanje
Skoplja, Dušana Jovanovića; Piloumen, Martin Mekdone. Zatim
u Beogradskom dramskom pozorištu Let iznad kukavičijeg gnezda,
Dale Wessermana, Evropejci, Howard Barker u Narodnom pozorištu
u Subotici, Kontumac, Ðorđa Milosavljevića u pozorištu Joakim
Vujić u Kragujevcu, Overlapping i Knknpnkn na BELEF-u. Ostvario
je i jednu režiju u Spingold Theatre Centre u Bostonu i to
Kraljevski
put, Tennessee Williamsa.
Edvard Olbi
 Edvard Olbi (1928) je jedan od najuticajnijih, ne
samo
američkih, već i svetskih savremenih dramskih pisaca. Trostruki
je dobitnik Pulicerove nagrade za najbolji dramski tekst, a među
najpoznatije njegove komade ubrajaju se Ko se boji Virdžinije Vulf?,
Zoološka priča, Delikatna ravnoteža, Sićušna Elis. Njegov
dramski opus u celosti je posvećen lucidnom posmatranju modernog
doba i očajnog i izgubljenog pojedinca u njemu. Svojim delima je
uveo
u američko pozorište teatar apsurda, čiji je vrhunac u evropskoj
dramaturgiji kroz komade Žana Ženea, Semjuela Beketa i Ežena
Joneska već bio prošao. Time je i svetskom teatru apsurda dao novi
zamah i podsticaj. Komad Koza ili Ko je Silvija? je imao praizvedbu
na Brodveju 2002. godine i je ocenjen od strane stručne javnosti kao
jedan od njegovih najprovokativnijih i najduhovitijih komada.
|
